داوری و قضاوت دیگران

پشیمانم!!! پشیمانم برای تک تک لحظه های گرانبهای عمرم که سپری شد و استفاده نکردم، پشیمانم برای تمام لحظ های عمرم که با حس تنفر نسبت به خودم سپری شد، پشیمانم برای کارهایی که می توانستم انجام دهم اما به خاطر ترس از قضاوت دیگران انجام ندادم، پشیمانم برای تمام تجربه های که می توانستم کسب کنم و به خاطر ترس از انتقاد دیگران شهامت به دست آوردن آن را نداشتم، پشیمانم برای بی اعتنایی که نسبت به قضاوت شدن توسط دیگران میتوانستم داشته باشم و انجام ندادم، پشیمانم برای تمام این سال هایی که می توانستم خودم باشم و خودم نبودم، پشیمانم برای هزاران و هزاران گوهر دیگری که خداوند در وجودم قرار داده بود و من نفهمیدم.

سال های سال ترس از قضاوت و داوری شدن توسط دیگران همچون سمی زهراگین در تمام وجودم جاری شده بود. قضاوت دیگران همچون سدی بزرگ مانع انجام دادن تجربه های جدید در زندگیم میشد. من تقریباً هیچ کار جدیدی انجام نمی دادم تا توسط دیگران قضاوت نشوم. سعی می کردم خودم را با دیگران انطباق دهم تا قضاوت منفی نشوم. با قضاوت منفی دیگران یأس و ناامیدی سراپای وجود من را فرا می گرفت و با قضاوت مثبت دیگران احساس انرژی و قدرت به من منتقل میشد. دردناک تر از همه این موارد این بود که هر چقدر تلاش می کردم تا به شکل مثبت قضاوت بشوم نمیتوانستم، همیشه انگشت اتهامم به سمت خودم بود و فکر می کردم من کار نادرستی انجام دادم که توسط دیگران قضاوت منفی میشوم و این منجر به حس تنفر نسبت به خودم میشد. در واقع من از خودم انتظار داشتم بدون اشتباه باشم تا منفی قضاوت نشوم. کمال گرایی من به جایی رسیده بود که همیشه خودم را مقصر انتقادهای دیگران می دانستم، من دنبال راضی نگه داشتن همه ادم ها از خودم بودم اما هیچ وقت آن را نیافتم و فهمیدم که دست نیافتنی است. من فهمیدم که هر چقدر تلاش کنم تا دیگران را راضی نگه دارم و در مورد من منفی قضاوت نشود موفق نمی شوم پس چرا برای چیزی تلاش کنم که آن را به دست نخواهم آورد؟؟؟

دوستان میدانم که زندگی شما به همین شکل است، شما هم از داوری و قضاوت منفی دیگران می ترسید و به دنبال راضی نگه داشتن همه افراد هستید اما این را بدانید که هیچ وقت به آن نمی رسید بلکه لحظات گرانبهای زندگی خود را از دست می دهید. آنطور زندگی کنید که خودتان دوست دارید. بگذارید دیگران هر طور که دوست دارند قضاوت کنند. آنها با قضاوت کردن فقط درون خود را به شما نشان می دهند و این لزوماً به این معنی نیست که شما آنطور هستید که آنها قضاوت می کنند. من معتقدم زندگی هدیه خداوند به من است،پس قدر این هدیه الهی را میدانم و آنطور که شایسته من است زندگی می کنم. شماها آدم های شایسته ای هستید پس قدر وجود خود را بدانید و انطور که شایسته شماست زندگی کنید.