اثبات شایستگی

تا چه اندازه مطلب زیر را قبول دارید و در زندگی به کار بسته اید:

« برای موفق شدن باید کارهایی را که آدم های موفق انجام داده اند و مسیرهایی را که آنان طی کرده اند به دقت بررسی کنیم و ما نیز آنها را به دقت انجام دهیم تا همان نتیجه را بگیریم.این کوتاهترین مسیر برای رسیدن به هدف است»

من در زندگی همیشه مسیرهایی را که خودم به آنها باور داشتم میرفتم و بعد اینکه نتیجه نمی گرفتم باز به انجام همان مسیر اصرار می کردم و دوباره همان نتیجه قبلی را می گرفتم. همیشه در زندگی دنبال این بودم که خودم را به دیگران اثبات کنم چون از درون به خودم معتقد نبودم بنابراین تلاش می کردم با به ثمر رساندن افکارم به دیگران بفهمانم که آدم شایسته ای هستم در حالیکه در عمق وجودم به این مساله باور نداشتم. یادم میاد زمانی که برای کنکور درس می خواندم سه سال پشت سر هم قبول نشدم.رشته من ریاضی بود و بیشتر همکلاسی هایم با تغییر رشته قبول شدند اما من با اینکه دوستان و آشنایان پیشنهاد تغییر رشته میدادند قبول نمی کردم و سعی داشتم توانایی های خودم را اثبات کنم بعد سه سال شکست آخر سر مجبور به تغییر رشته به تجربی شدم و همان سال اول پذیرفته شدم. می توانستم همان سال اول با مشاهده مسیر جدیدی که دوستام طی کردند زودتر به هدف برسم ولی به دلیل اثبات توانایی که از درون به آن اعتقاد نداشتم مسیر موفقیتم را طولانی کردم. من تمام انرژیم را برای اثبات خودم به دیگران گذاشته بودم. در حالیکه میدانستم اگر مسیر دیگری را انتخاب کنم موفق می شوم ولی از ترس اینکه دیگران بگویند نتوانست، این کار را انجام نمیدادم. خطاب من به تمام کسانی است که اضطراب اجتماعی دارند تو را خدا دیگر بس است. این همه به دنبال واژه«دیگران» رفتید بس نیست؟ این همه زندگی خودتان را فدای رضایت دیگران کردید و نیافتید بس نیست؟ این همه لحظات گرانبهای زندگی خود را برای اثبات خود به دیگران صرف کردید کافی نیست؟ این همه دیگران را سزاوارتر از خود پنداشتید کافی نیست؟ در دیگران دنبال چه چیزی می گردید که خودتان از آن بی بهره اید؟ آیا شما نیز همانند بقیه حق نداشتید دوران کودکی شادی داشته باشید؟ آیا شما هم اکنون حق ندارید شاد زندگی کنید همانند دیگران؟ چرا این حق را به دیگران می دهید اما به خودتان نه؟ بله همه ما مخلوقات یک خالق هستیم و همه ما از روح یک خالق در وجود ما دمیده شده است. اگر این حق را به خودتان نمی دهید که وجود شما شایسته و سزاوار زندگی سعادتمند است مختارید اما این را بدانید که همه شما شایسته سعادت هستید چون از یک روح واحد در همه ما دمیده شده است. برای زندگی سعادتمند هم اجازه بدهید خودتان باشید. خود خودتان! جدا از اینکه دیگران چی فکر می کنند و چی پشت سر شما می گویند.

از همین الان کودک درونتان را در آغوش بگیرید و قول دهید که دیگر هیچ وقت به خاطر دیگران او را نادیده نگیرید. شما در حق او خیلی ظلم کردید. پس آدم ظالمی نباشید از همین الان بنشینید تمام رنجهایی را که به کودک درونتان تحمیل کردید به یاد بیاورید او را در آغوش بگیرید و به او اطمینان دهید که دیگر این کار را تکرار نمی کنید. به امید اینکه همه شما گنج وجود خود را دریابید و سعادتمند زندگی کنید.